Uzaklara dalıyor gözlerim.
Bulutlar gri..
Bir rüzgar esiyor ve üşümeye başlıyorum.
Saçlarım yüzümü kapatıyor, elimle açmaya çalışıyorum..
Ama duruyorum sonra..
Belki de rüzgarın elleriyle dokunuyorsun saçlarıma...  
Kapatıp aslımı tüm gerçeklere, suretime açıyorum ruhumu..
Sessizliği dinliyorum, içinden sesini duyacakmışım gibi.
Sanki birşeyler fısıldayacaksın bana,
daha önce hiç duymadığım, hiç bilmediğim bir şey..

Ellerimle toprağı avuçluyorum, onunla karışıyorum hayata,
sen oluyorum,
sendeki ben oluyorum biraz da..

Tüm dünyayı susturup, konuşmak istiyorum seninle,
fikrimde bile olsa yeter bana..
Artık seninle ilgili en küçük bir düş,
en küçük bir anı,
en küçük bir ses,
ufacık bir düşünce bile avutabiliyor beni. 

Tanımlayamadım..
Varlığında içimdeki heyecan,
yokluğunda yüreğimdeki korku muydu aşk?
Yarım kalmışları tamamlayamamanın verdiği

 huzursuzluk muydu yoksa?

Belki de sendin aşk bende, ben bunu hiç farketmedim.

Öğrendim..
Yokluğuna alışmayı, sensizlikte bir başıma savaşmayı..
Bunları hiç bilemem,
bilsem de öğrenemem,
öğrensem de yaşayamam diyordum oysa..
Neleri öğretiyormuş bu hayat insana..

yere sığdıramadım seni.
Ne aklıma ne de yüreğime..
Unutmadım..
Seni unutmak aklımdan bile geçmedi,
düşünmedim bunu hiç.
Öyle çoktun ki, hiç bir
Sözler bitti..

Böyle bitmemeliydi oysa,
çok cümlesi vardı kurulacak bu hikayenin,
senli, benli "biz" li öznelerle..
Daha o kadar söylenmemiş, ertelenmiş, yaşanmamış varken,
yazmamalıydı hayat sonunu böyle.. 
  

Sustum..
Ağlamıyorum artık..
Saymadığım kaç zamandır gözlerimden bir damla bile gözyaşı akmıyor.
Ne sana dair ne de hayata,
içimde bir yerlerde gizliyorum onları da,
seni gizlediğim gibi.

Sızlıyorum..
Zaman sarıyor elbet kanayan yaraları,
gittikçe acısı azalıyor,
ama geçmiyor bir türlü.
İnce ince sızlıyor saklı bir yerlerde,
dokunulduğunda tekrar başlıyor acımaya.